یکی از خوبیهای احمدینژاد این است که اگر پای چیزی یا کسی بایستد، هیچکس نمیتواند او را به زور و تهدید منصرف کند. این را در این چند سال تقریبا همه فهمیدهاند -- از جمله دشمنان او.
به نظرم میآید با توجه به این خصوصیت، کسانی که میخواهند به اعتبار احمدینژاد لطمه بزنند دارند سعی میکنند که او را در ماجرای کردان به لج و لجبازی بیندازند و کاری کنند که احمدینژاد بیفتد روی آن دنده و با دفاعش از کردان او را بیاعتبار کنند.
من البته دلیل حمایت احمدینژاد را میفهمم. کردان به شرط حرفشنوی از احمدینژاد به وزارت کشور آمده و قرار است کارهایی را که پورمحمدی، بخاطر سرسپردگیاش به رفسنجانی یا هر دلیل دیگر، از آنها تمرد میکرد، انجام دهد. بخصوص که وزارت کشور بزرگترین ابزار سیاست احمدینژاد در تمرکززدایی یا دیستنرالایز کردن سیستم اداری، عمرانی، بودجهریزی و کلا ادارهی ممکلت است و عملکرد آن در واقع یک عامل تعیینکننده در موفقیت یا شکست کل دولت احمدینژاد است.
ولی اگر هزینه و فایده کنیم، هزینهای که دولت احمدینژاد و شخص خودش به عنوان محور یک گفتمان جوان برای ایستادن پای کردان میپردازد بسیار بیشتر از فایدهی آن است که پیشتر گفتم. شاید اهمیت دروغگویی کردان در برابر کل مسایل کشور و دولت احمدینژاد اندازهی یک قطره باشد، ولی یک قطرهی نجس میتواند کل این سیستم را نجس کند.
اگر احمدینژاد کردان را کنار نگذارد، صداقتش در برخورد با دروغ و باندبازی و شارلاتانیزم که بزرگترین عامل رای آوردنش در بین اقشار کمدرآمد و ضعیفتر و انقلابی بود، اساسا زیر سوال میرود. برای همین است که بزرگترین دشمنان احمدینژاد در این مورد ساکتاند و برای هر صبح تازهای که کردان در کابینه بماند جشن میگیرند. چرا که میدانند هیچ چیزی تا حالا بیشتر از کردان به آبرو و اعتبار و صداقت احمدینژاد لطمه نزده و نخواهد زد.
خیلیها در ماجرای کردان با برخورد حزبی و سیاسیشان در واقع میخواهند حال احمدینژاد را بگیرند یا اصطلاحا او را تضعیف کنند. ولی تعداد اینها در مقایسه با عدد بیشمار کسانی که از روی علاقه به گفتمان عدالت (و نه حتی شخص احمدینژاد) میخواهند که کردان کنار برود ناچیزاند.
اگر بزرگترین نگرانی احمدینژاد این است که نتواند یک وزیر کشور تازهی هماهنگ با خود دست و پا کند که از مجلس هم بتواند رای بگیرد، قابل فهم است. ولی هزینهی لطمهی سمبولیکی که کردان به احمدینژاد میزند از هزینهی دست و پا کردن یک وزیر